Падзвіннне, ці Паазер'е - этнаграфічны рэгіён Беларусі. Займае большую частку Віцебскай вобласці. На паўднёвым усходзе мяжуе з Падняпроўем, на поўдні і паўднёвым захадзе - з Цэнтральнай Беларуссю і Панямоннем.
Падзвінне займае сярэдні басейн Заходняй Дзвіны. Рэгіён адпавядае асноўнаму масіву старажытнай Полацкай зямлі.
У 11 ст. у яго ўваходзіла 10 гарадоў: Полацак, Віцебск, Менск, Друцк, Лукомля, Лагойск, Ізяслаў, Браслаў, Барысаў, Орша. Тут беларусы-католікі лічылі сябе палякамі, а праваслаўныя беларусы нярэдка залічваліся да рускіх. Гэты рэгіён забяспечваў сябе збожжам. Важнае месца займаў лён.
Велізарныя лясныя масівы, багатыя на розныя ягады і паляўнічую фаўну, шматлікія азёры і рэкі з вялікай колькасцю рыбы і вадаплаваючай дзічыны служылі важкай дапамогай у гаспадарцы і спрыялі развіццю такіх промыслаў, як паляванне, рыбалоўства, бортніцтва.
Асноўнай жывёлай у сялянскай гаспадарцы быў конь.
Шчыльнасць насельніцтва ў Падзвінні была самай нізкай сярод іншых рэгіёнаў Беларусі. Пераважалі маладворныя вёскі (3 – 5 сядзіб), раскіданыя сярод лясных пагоркаў паблізу рэк і азёр.
Выразнай адметнасцю вылучаецца каляндарная абраднасць і фальклор рэгіёна. Побач з агульна-беларускімі каляндарна - і сямейна-абрадавымі песнямі тут распаўсюджаны жанры мала ці зусім невядомыя ў іншых рэгіёнах – валачобныя, масленічныя, талочныя, ільнаробчыя, ярынныя песні. Выключнай адметнасцю з’яўляецца рытуальная гульня моладзі, прымеркаваная да Каляд, – “Жаніцьба Цярэшкі”.
Мясцовае адзенне здаўна адрознівалася прыкметнай разнастайнасцю тыпаў і спосабаў упрыгожвання. З верхняга адзення ў шырокім ужытку быў лёгкі кафтан, які насілі ва ўсе поры года. Найбольш распаўсюджаны колер адзення – белы ці светла-шэры. Даволі разнастайнае жаночае адзенне – спадніцы, андаракі, саяны. Для традыцыйнага жаночага касцюма Падзвіння характэрна строгая геаметрычная арнаметыка - ромбы, зоркі, крыжы. Мужчынскі касцюм звычайна складаўся з кашулі, вышытай па каўняры і нізе, штаноў, камізэлькі, нагавіц (портак). Мужчынскімі ўпрыгожваннямі на Падзвінні лічыліся павязаная на шыі невялічкая чырвоная хустка і прывешаная да пояса невялічкая торбачка - каліта, у якой захоўваліся грошы, люлька, нож. Таксама насілі скураныя рамяні, якімі падпаясвалі світкі. Мужчынскія порткі (нагавіцы, ганавіцы) рабіліся з палатна (на лета) ці сукна (на зіму). Нагавіцы былі не шырокімі і трымаліся на шнурку. Галаўныя ўборы рабілі з воўны, футра, сукна, саломы. Традыцыйны летні галаўны ўбор - плецены з саломы шырокі капялюш з брылём альбо магерка - шапка з палямі. Абутак складалі лапці, валёнкі, рэдкім абуткам былі боты.
На Падзвінні значна раней, у параўнанні з іншымі рэгіёнамі Беларусі, традыцыйны народны касцюм выйшаў з ужытку. Блізкасць расійскай сталіцы выклікала ў другой палавіне XIX ст. шырокае пранікненне ў вёску фабрычных тканін і гарадскіх відаў адзення, хуткую змену традыцыйнага касцюма агульнаеўрапейскім.
Мясцовая кераміка вызначалася некаторай масіўнасцю формы. Мясцовыя майстры рабілі посуд з адносна тоўстымі сценкамі і шырокімі гарлавінамі. Дзеля мастацка-дэкаратыўнага аздаблення і большай трываласці посуд абварвалі ў мучным растворы, задымлівалі ці абгортвалі яго стужкамі бяросты. Пазначаныя этнакультурныя асаблівасці Падзвіння стваралі непаўторнае культурнае аблічча краю ў параўнанні з іншымі рэгіёнамі Беларусі.
Традыцыйная страва на Куццю з заходняга Падзвіння - клёцкі з мёдам і макам.